SANJA 1995 - 2008

Η sanja ήταν το σιαμέζικο γατάκι που πριν απο 13 χρόνια πέρασε απο τη γυάλα ενός pet shop στην αγκαλιά μου κάνοντας ένα μικρό φοβισμένο παραπονιάρικο μίου.

Έγινε η γάτα μου και μετά η γάτα της οικογένειας και ιδιαίτερα του πατέρα μου με το οποίο παρέμεινε δεμένη και ερωτευμένη σε σημείο αντιζηλίας. Είχε όλα τα χαρακτηριστικά και τις ιδιοτροπίες της ράτσας της.

Αυτό που θυμάμαι πολύ έντονα ήταν πόσο υπέροχη μάνα έγινε για τα 4 γατάκια της την μια και μόνη φορά που ζευγάρωσε. Πως αυτό το δύστροπο κακομαθημένο γατί εξελίχθηκε εκείνη την περίοδο σε μια τρυφερή αγαπησιάρα μαμά. Πως για ένα ολόκληρο βράδυ την ξεγεννούσα στην αγκαλιά μου με εκείνη να κάνει μόνη της όλες τις προσπάθειες και εμένα να την χαιδεύω και να της μιλάω αφού δεν ήξερα και άλλο τρόπο να την βοηθήσω. Πως αφού τα γέννησε, τα έπλυνε, τα φρόντισε, τα ανέβαζε ένα ένα στο κρεββάτι μου και πως όταν αυτά μεγάλωσαν και ήρθε η ώρα να βρουν τις δικές τους οικογένειες, κάθε φορά που έλειπε ένα απο το καλάθι της μας νιαούριζε θυμωμένα.

Η sanja δεν με ακολούθησε στην περιπέτεια της ζωής μου. Προτίμησα να την αφήσω στην θαλπωρή της οικογένειας μου ξέροντας ότι στο πατρικό μου θα είχε όλη τη φροντίδα και την αγάπη που εγώ θα αμελούσα να της δείξω. Έτσι έγινε η γάτα του μπαμπά.

Ο μπαμπάς μου τον τελευταία μήνα νοσηλεύεται με καρκίνο σε τελευταίο στάδιο. Η καρδιά της sanja δεν άντεξε να τον περιμένει. Πήγε στον παράδεισο των γατιών σήμερα το πρωί.

Η Σωτηρία σκίζει με την δέουσα αφοσίωση το αγαπημένο περιοδικό του μπαμπά.

Σκρααααατς !!!! (Μαχαιριά στην καρδιά του άντρα μου)

Σωτηρία !!!! Μην σκίζεις το ΜΟΤΟ !!!!!!

Σκρααατς !!!!!

Σωτηρία σταμάτα να σκίζεις το ΜΟΤΟ !!!! Αν συνεχίσεις θα σκίσω τα παραμυθάκια σου !!!!

Πόσα παιδιά είπαμε ότι έχω;;;;;;;

Οι ημέρες περνάνε πολύ γρήγορα με την κόρη μου να έχει κλείσει τα δύο της χρόνια και να έχει λυθεί η γλώσσα της.

"Μάνα - μαμά - μανουλίτσα" με φωνάζει ανάλογα με τα κέφια της και γελάει κάθε φορά που εγώ της απαντάω "παιδί μου !!!"

Το σπίτι μας θυμίζει πάλι ζωολογικό κήπο. Τον γάτο μας τον Fluffy μας τον δηλητηρίασαν αρχές Νοεμβρίου. Ο αδέσποτος γάτος, ο Πατούσας μας ήταν ο μόνος που ξέφυγε απο την κακία των ανθρώπων που άφησαν την γειτονιά μας χωρίς τις γάτες της. Για ένα περίεργο λόγο ο μόνος που την γλύτωσε ήταν ο αδέσποτος δεσποζόμενος Πατούσας που μάλλον ήξερε να αποφεύγει τις κακοτοπιές. Τα υπόλοιπα οικόσιτα γατιά των γειτόνων - μαζί με τον δικό μας - δεν στάθηκαν τόσο τυχερά.

Έτσι ένα μήνα πριν σε μια βόλτα με τη Σωτηρία βρήκαμε ένα αδέσποτο καθαρόαιμο κουτάβι του δρόμου. Ρωτήσαμε την Σωτηρία πως λένε το κουτάβι, εκείνη μας απάντησε Κάι, και η Κάλη λοιπόν εγκαταστάθηκε στο σπίτι μας, στις καρδιές μας, στη ζωή μας και τώρα μοιράζεται το φαγητό της Holly και τα παιχνίδια της Σωτηρίας. Στη συνέχεια αγοράσαμε την Πόλυ, ένα Plumhead παπαγάλο, καθυστερημένο δώρο για τα γενέθλια του μπαμπά.

Η Σωτηρία κάθε πρωί που ξυπνάει τα φωνάζει ένα ένα Kόι, Κάι, Πόι !!! (δεν θα σας εξηγήσω ποιος είναι ποιος).

Επίσης η Σωτηρία διανύει περίοδο ωριμότητας. Έχει σταματήσει να δραματοποιεί τον πρωινό μας χωρισμό. Αγκαλιά, φιλάκι, η μαμά και ο μπαμπάς θα πάνε τώρα στη δουλειά και θα συναντηθούμε πάλι το απόγευμα, ξανά αγκαλιά και αυτό ήταν !!! Τέρμα πια τα κλάμματα !!! Δείχνει να έχει αποδεχθεί ότι αυτό είναι το πρόγραμμα της οικογένειας και προσπαθεί να προσαρμοστεί. Ξέρω ότι δεν μπορεί να καταλάβει γιατί η μαμά και ο μπαμπάς δεν είναι μαζί της κάθε μέρα απο το πρωί αλλά καμαρώνω το παιδάκι μου που βάζει όλο τον καλό ευατό της να ενταχθεί στην καθημερινή μας ρουτίνα.

Τελευταία έχει αρχίσει να ζητάει και το κρεββάτι της. Κάποια βράδια όταν ανεβαίνει για να κοιμηθεί πάει μόνη στο δωμάτιο της και σκαρφαλώνει στο κρεββάτι της λέγοντας νάνι. Φυσικά σχεδόν όλες τις φορές παραμένει στο κρεββάτι της μέχρι να πιει το γάλα της και να ταίσει το δικό της ¨μπέμπη¨(απο το baby) βγήκε αυτό, που είναι η κούκλα της στην οποία κάνει ακριβώς ότι κάνει η μαμά σε εκείνη. Την ταίζει, την φιλάει, την σκεπάζει και την ψάχνει μέσα στον ύπνο της αν νιώσει ότι δεν την έχει αγκαλιά.

Καλά λένε .. με όποιον δάσκαλο καθήσεις .... :0)

Έκλεψα λίγο χρόνο σήμερα από τη δουλειά και πήγα σε παιχνιδάδικο να πάρω καλούπια για τις πλαστελίνες της Σωτηρίας και μπλοκ ζωγραφικής.

Μπαίνει μέσα μια γιαγιά, καλοβαλμένη κυρία με τη γούνα της, το μακιγιάζ της, τα χρυσαφικά της μια χαρα κυριλέ γιαγιά ήταν ... :)

Ζήτησε κάποια παιχνίδια που να βοηθήσουν το εγγονάκι της να κατανοήσει απλές έννοιες όπως το μέσα - έξω, και να το βοηθήσει να μιλήσει γιατί όπως τόνισε στην πωλήτρια, το μικρό εγγονάκι της 4,5 χρονών είχε καθυστέρηση στην ομιλία, έκανε λογοθεραπεία και η μαμά του της είπε να πάρει κάτι αντίστοιχο με τα παιχνίδια που έχουν οι λογοθεραπευτές για να κάνει εξάσκηση στο σπίτι.

Αναγνώρισα την πίκρα και την ανησυχία της για το μικρό στον τόνο της φωνής της, την ντροπή της αφου όταν ανέφερε την ιδιαιτερότητα του παιδιού είχε χαμηλώσει τα μάτια, την αγωνία της να βρει το σωστό παιχνίδι.

Η πωλήτρια προσπάθησε να την βοηθήσει, μη θέλοντας να της πουλήσει κάτι που μπορεί να μπέρδευε ή να μην ήταν κατάλληλο για το παιδί και κατέληξαν να πάρουν την μαμά του τηλέφωνο για περισσότερες πληροφορίες.

Ήταν περασμένες 10 το πρωί, η μαμά κοιμόνταν και έκλεισε το τηλέφωνο στα μούτρα αφήνοντας άφωνη την πωλήτρια, στεναχωρημένη την γιαγιά που προσπαθούσε να δικαιολογήσει την κατάσταση και εμένα εξοργισμένη ....

- Σωτηρία τι είσαι;
- Μα(ι)μού
- Πως λένε την μαμά;
- Μα(ρ)ία

Μετά απο λίγο ....

- Σωτηρία τι είσαι;

Πονηρό χαμόγελο και καμία απάντηση ...

- Πως λένε τη μαμά;
-Μα(ι)μού !!!!

ΑΡΧΙΣΑΜΕΕΕΕΕ

1η πρόταση:

6.2.2008 - Γιαγιά αγκα (λ) ίτσα !!!!!!!!!!!

Μια μαμά να φωνάζει: παιδί μου μιλάς !!!!

Ένα παιδάκι να χαμογελάει με υπονοούμενο: ναι μιλάω, αλλά έχει περισσότερο πλάκα να σε βλέπω να κυλιέσαι στα πατώματα ....

Σήμερα που οδηγούσα το μισό αυτοκίνητο που μου ανήκει - δηλαδή ολόκληρο το οδηγούσα αλλά το μισό είναι κατ ουσίαν δικό μου, έφαγα την τρελλή φλασιά !!!

Ο γάμος είναι ένας τεράστιος συναιτερισμός 50-50. Έχω λοιπον μισό αυτοκίνητο, μισό σπίτι, μισό κρεββάτι, μισό απο τον χρόνο μου διαθέσιμο, μισό πορτοφόλι. Πόσο μισώ το μισό δεν λέγεται .....

Ύστερα στο ράδιο έπεσε πρωινιάτικα ο Σφακιανάκης να τραγουδάει "όλα τα σ αγαπώ αξίξεις να στα πω, αξίζεις να τα έχεις απο μενα φυλαχτό, όλα τα σ αγαπώ που ακούστηκαν στη γη νομίζω πως για σένα τα εχουν πει" και ενώ με τα σκυλάδικα δεν τα πάω καλά σκέφτηκα - τι άλλο - την Σωτηρία και πως δυο μισά ενώθηκαν και έκαναν ένα ολόκληρο.

Ησύχασα, και αφου παρθενογέννεση δεν υπάρχει άρα τη Σωτηρία δεν θα μπορούσα να την κάνω μόνη μου εκτός κι αν ήμουν σκουληκάκι, συνέχισα τον δρόμο μου και πάω να ζήσω το υπόλοιπο μισό της ζωής μου.

ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΚΑΘΡΕΦΤΑΚΙ

ΠΟΙΑ ΜΑΜΑ ΕΧΕΙ ΤΟ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΠΑΙΔΑΚΙ ;;;;;;

Κοιτα να δεις ένα πράγμα που ο καθρέφτης πάντα απαντάει:

Η μαμά της Σωτηρίας :)

Και ενω εγώ τρελλαίνομαι για το αν μιλάει και πως μιλάει η Σωτηρία, τι χρώμα έχουν τα κακά της, αν το ψάρι που έφαγε είναι αρκετά φρέσκο και αν 5 μπισκότα την εβδομάδα θα της δημιουργήσουν κυτταρίτιδα στο μέλλον ....

.... ένα άλλο κοριτσάκι δίνει μαζί με τους γονείς της μια γενναία μάχη. Σχόλια αδυνατώ να αφήσω στο δικό τους μπλογκ ενώ διαβάζω κάθε μέρα την πορεία της. Γιατί δεν μπορώ να γράψω εκεί κάτι δεν ξέρω.

Βάλτε όλη τη θετική σας σκέψη για τη Λυδία, γιατί είναι τοσο μα τόσο άδικο να συμβαίνει αυτό σε ένα παιδί. http://lydia-tigria.blogspot.com/

ΚΟΙΤΑ ΠΟΙΟΣ (ΔΕΝ) ΜΙΛΑΕΙ

ΔΕΝ ΜΙΛΑΕΙ ΔΕΝ ΜΙΛΑΕΙ ΓΜΤ !!!!!

(Αχ και δεν πρέπει να βρίζω η μάνα)

Η Σωτηρία αρνείται να μιλήσει. Ολόκληρες λέξεις έχουμε μόνο το μαμά μπαμπά παππού γιαγιά γιογιο αυγό κακά γκολ και ταγκό όταν την ρωτήσεις τι χορεύει με την μαμά!!!!

Φυσικά έχω τρελλαθεί. Όλες οι άλλες λέξεις είναι μισές. Οι πρώτες συλλαβές όλων των λέξεων και μέχρι εκεί. Αντιλαμβάνεται τα πάντα, ξέρει πως λένε τα πάντα αν την ρωτήσεις αλλά προτιμάει να στα δείξει με το δάχτυλο παρά να τα πει. Προτιμάει να σου δείχνει τι θέλει να κάνει ή τι θέλει να κάνεις μαζί της αλλά όχι να μιλήσει. Η παιδίατρος μου λέει να μην ανησυχώ και ότι αν συνεχίσω έτσι εγώ θα χρειαστώ ψυχίατρο, όχι η Σωτηρία αναπτυξιολόγο.

Το συγκριτικό τεστ σε πραγματικές συνθήκες (βόλτες, παιδική χαρά) δείχνει ότι όλα τα άλλα παιδάκια στην ηλικία της καταφέρνουν να σχηματίσουν απλές προτάσεις όπως μαμά νερό. Η δικιά μου πεισματικά συνεχίζει να φωνάζει μπρουμ μπρουμ όταν διψάει, και πολλά άλλα ακατάλυπτα απο το πρωι που θα ξυπνήσει μέχρι το βράδυ. Αλλά τα λέει στη δική της γλώσσα και όχι στη δική μας.

Χρειάζομαι επειγόντως μετανάστευση στη χώρα του ποτέ ποτέ, λεξικό για τη γλώσσα των διχρονων παρα κάτι, ψυχολογική υποστήριξη !!!

Πριν απο πολλά πολλά χρόνια η τελευταία μέρα του χρόνου με έβρισκε να βάφομαι, να ντύνομαι, να ετοιμάζομαι για πάρτυ και ξενύχτια.

Φέτος όλα ήταν διαφορετικά. Δουλειά μέχρι το μεσημέρι, τρέξιμο στο σουπερ μάρκετ για τα τελευταία ψώνια, σπίτι να μαγειρέψω για το βράδυ. Το τελευταίο βράδυ του 2007. Μόνοι μας, εγώ, ο μπαμπάς της Σωτηρίας, η Σωτηρία και η Holly. Αυτό και αν ήταν νέα εμπειρία.

Εγώ μαμά και σύζυγος και νοικοκυρά !!!! Ο Χριστός και η μάνα του που έλεγε κάποτε μια φίλη.

Κι΄όμως αυτό το τελευταίο βράδυ του χρόνου ήταν το ωραιότερο της ζωής μου. Είχε πολύ αγάπη, πολύ τρυφερότητα, πολλές αγκαλιές. Είχε μαγεία. Το cd έπαιζε χριστουγεννιάτικα τραγούδια, η Σωτηρία χτύπαγε τα καινούργια ντραμς που της πήρε ο μπαμπάς της, και χορεύαμε όλοι μαζί. Την σήκωσα αγκαλιά και της είπα ότι θα την κάνω χορεύτρια. Ο μπαμπάς της θέλει να την κάνει οδηγό αγώνων μοτοσυκλέτας. Χα Χα !!!

Ένα μικρούλι είναι κολλημένο στο τζάμι. Είναι εφτά το απόγευμα και το μικρούλι ξέρει ότι σε λίγο θα έρθει η μαμά με το μπαμπά. Δεν ξέρει την ώρα, και ας κοιτάζει το φανταστικό ρολόι που φοράει στον καρπό της κάθε φορά που την ρωτάς "Σωτηρία, τι ώρα είναι;" Ξέρει όμως ότι σε λίγο το τηλέφωνο θα χτυπήσει που σημαίνει ότι έρχονται να την πάρουν. Κοιτάζει απο το τζάμι να δει το μπλε αυτοκίνητο και να ζήσει την καθημερινή της αποθέωση όταν η μαμά απο κάτω θα φωνάζει "θεά μου" και θα στέλνει φιλιά στο μικρούλι που κοιτάζει απο το παράθυρο.

Έρχονται μέρες που η κούραση δεν σε οδηγεί για να το πάρεις στο σπίτι. Δεν αντέχεις. Θέλεις να κοιμηθείς, θέλεις να φας, δεν θέλεις να παίξεις με την Άιελ (Άριελ). Θέλεις να δεις τηλεόραση με τον άντρα σου, να κάνεις σεξ, να κοιμηθείς μαζί του στο κρεββάτι. Δεν θέλεις να κοιμηθείς απο τις εννέα, διαβάζοντας για 8743276 φορά το "τί κάνουν τα μωράκια".

Λες απόψε δεν θα την πάρω σπίτι. Τηλεφωνείς για να πεις στους παππούδες οτι θα την κρατήσουν εκεί. Μαθαίνεις ότι έχει ήδη στηθεί και κοιτάζει έξω. Σκέφτεσαι ότι ουσιαστικά με τους παππούδες μεγαλώνει και ότι γίνατε γονείς του Σαββατοκύριακου. Ακριβώς ότι είχες ορκιστεί ότι δεν θα γίνεις.

Και μετά αναρωτιέσαι, μπορείς να απογοητεύσεις ένα μικρούλι;;;;;;

Ναι λοιπόν ! Είμαστε ακόμα ζωντανές και σκληρά εργαζόμενες. Μετά απο σχεδόν 2 μηνες στην ανεργία, πολλά πολλά interview και ερωτήσεις όπως "α έχετε και παιδάκι - πόσο είπαμε ότι είναι;" 19 μηνών (εσωτερική σκέψη δική τους: φτου θα κάνει και άλλο !!!) καλά θα σας ειδοποιήσουμε .....

Βρήκα δουλειά - όχι την καλύτερη ομολογουμένως - αλλά δεν πειράζει. Τουλάχιστον ξαναδουλεύω.

Η Σωτηρία έβαλε νέες λέξεις στο στοματάκι της. Βωβοοοο που είναι το βιβλίο. Και αλιμονό μας αν δεν της διαβάσουμε το βράδυ το βιβλίο με τις γάτες. Και τρις αλί αν της το πάρουμε απο τα χέρια πριν κοιμηθεί. Όλα τα παιδάκια κοιμούνται με αρκουδάκια. Η δικιά μου η τσούπρα παρατησε την καμηλοπάρδαλη και κοιμάται αγκαλιά με ένα βιβλίο !!!! Λέει και αυγό και κακά όταν λερωθεί και γιογιο αλλα για να κάτσει εκεί δεν το παιρνει ακόμα απόφαση.

Κοιμάμαστε ακόμα αγκαλιά. Χέρι χέρι όλο το βράδυ. Καμια φορά με ψάχνει μεσα στον ύπνο της και μου σκάει φιλιά όπου βρει. Της λείπω. Είχε μαθει αλλιώς αυτούς τους δυο μήνες. Και εγώ το ίδιο.

Τσατίζομαι! Δεν είναι δυνατόν να αποτελεί πια πολυτέλεια για μια μάνα να μείνει σπίτι να μεγαλώσει το παιδί της. Τι στο καλό ζητάω;;;; Τα πρωτα δυο χρόνια της ζωής του παιδιού μου να είμαι εκεί. Μέρα νύχτα. Και απλά δεν γίνεται .... δεν βγαίνει .... αλλά ας μη γκρινιάζω.

Παιδί μου,

έβαλαν φωτιά στα όνειρα, στις ελπίδες μας, στα σχέδια μας να ζήσεις σε καλύτερες συνθήκες. Συγνώμη αγάπη μου. Αποδειχθήκαμε πολύ μικροί, πολύ λίγοι, πολύ αδύναμοι. Ονειρευόμασταν με τον μπαμπά, βόλτες με ποδήλατα στο βουνό, εκδρομές με την Holly, πεζοπορίες καθώς θα μεγάλωνες. Δεν θα μπορέσουμε καρδιά μου. Για τα επόμενα χρόνια θα μαζεύουμε στάχτες.

Η θέα απο το σπίτι μας το Σάββατο 25 Αυγούστου 2007


Τα όμορφα χωριά, όμορφα καίγονται ....

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟΙ ΕΡΩΤΕΣ

Εμείς άμα αγαπάμε ... αγαπάμε

Τα ξανθά αγοράκια

και τα μικρά γατάκια

K A Λ Ε Σ

Δ Ι Α Κ Ο Π Ε Σ ! ! !

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

Όταν με είδε απο μακρυά να κατεβαίνω απο το τρένο, η χαρά ζωγραφίστηκε στο προσωπάκι της και άπλωσε τα χεράκια της κάνοντας μου νόημα "έλα μαμά".

Η συνάντησή μας μάλλον ήταν κινηματογραφική. Ένας σταθμός τρένου, κόσμος να πηγαινοέρχεται, μια μαμά να τρέχει ανάμεσα τους ζητώντας συγνώμη και να φωνάζει "παιδί μου, παιδί μου". Μια σφιχτή αγκαλιά απο το μωρό, πολλά πολλά δάκρυα ανακούφισης, περηφάνιας, λατρείας και φιλιά στα μπρατσάκια, στο λαιμουδάκι παντού.

Όπως έφευγα είδα με την ακρη του ματιού μου το παλικάρι που καθόνταν δίπλα μου στο ταξίδι. Δεν είχαμε ανταλλάξει κουβέντα στις 5 ώρες που καθόμασταν μαζί εκτός απο τη στιγμή που του είπα να μην ξεχάσει το mp3 player που είχε πάνω στο τραπεζάκι λίγο πριν κατέβουμε.

Μας κοίταζε και έχω την εντύπωση πως μου χαμογέλασε με νόημα την στιγμή που έμπαινε στο αμάξι της μητέρας του που τον περίμενε.

NA ΣΕ ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ ΜΩΡΟ ΜΟΥ

Ένας απο τους χιλιάδες μικρούς πρίγκηπες που κυκλοφορούν, ανήκει πλέον στη Σωτηρία. Με αφιέρωση: "Στην κορούλα μου για την γιορτή της".

Αύριο μετά τη δουλειά θα ταξιδεύω για την αγκαλιά της κόρης μου. Της μιλάω στο τηλέφωνο και λιώνω, κλαίω μετά μόνη μου στη βεράντα. Σήμερα γέλασα. Μου είπε η γιαγιά της ότι αφού της μίλησα, πήρε το ακουστικό και το φίλαγε !!!

Έρχομαι γλυκιά μου για 3 μέρες αγκαλίτσες και πολλά πολλά πραγματικά φιλιά.

ΤΟ ΕΙΠΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟ !!!

Φούσκωσε τα μαγουλάκια της, έβαλε όσο περισσότερο αέρα μπορούσε και είπε με στόμφο "Παππού"!!!