Πρωι Κυριακής 2 Ιανουαρίου 2011
Σπίτι βομβαρδισμένο απο το εορταστικό τριήμερο. Οι φιλοξενούμενοι μας μόλις έχουν φύγει. Παιχνίδια σκορπισμένα παντού. Καρέκλες δεξιά και αριστερά. Πιάτα ποτήρια στο πλυντήριο. Κι αλλα πιάτα ποτήρια στον νεροχύτη. Γλυκά σκεπασμένα με αλουμινόχαρτο στο τραπέζι. Βροχή. Νωχελικότητα. Γλυκιά κούραση, ευτυχία για τις πρώτες ωραίες στιγμές του 2011.
Η Σωτηρία ανοίγει το μαξιλλάρι Hana Montana που έφερε ο Άγιος Βασίλης (επειδή όταν είσαι προχώ παιδάκι .. παίρνεις προχωρημένα δώρα που κανονικά θα έπρεπε να πάρεις την επόμενη δεκαετία :P), βγάζει το μικρό σημειωματάριο και μου λέει περήφανα ... κοίτα μαμά έγραψα το όνομά μου.
Κοιτάζει η μαμά και έκπληκτη συνηδοτοποιεί ότι όντως η Σωτηρία έγραψε το όνομά της !!!! Κολυβογράμματα ναι, το ένα πάνω το άλλο κάτω ναι, το άλφα λιγο να γέρνει σαν τον πύργο της Πίζας ναι, αλλά ήταν εκεί, το διάβαζες σ Ω τ Η ρ ι Α !!!
Συγκινήθηκα, άρχισα να χαμογελάω, να δακρύζω. Και τότε ήρθε η χαριστική βολή. Η Σωτηρία έτρεξε, με πήρε σφιχτή αγκαλιά και μου είπε: "μανούλα ευχαριστώ για όσα έχεις κάνει". Ξέσπασα σε γέλια και κλάμματα ταυτόχρονα. Κατι που έκανε τον μπαμπα της να αναφωνήσει: "Μη τα κανεις απότομα αυτά βρε Σωτηρία. Δεν αντέχει η μανούλα" !!!!
Το βιαστικό μου κουνέλι μεγαλώνει και ο Άγιος Βασίλης - τι ευχάριστη έκπληξη - φέρνει δώρα και στις μαμάδες :)
29.11.10
Η μαϊμού και ο σκίουρος
Μαμά γράψε μια ιστορία για μένα. Δεν έχω μωρό μου κάτι ιδιαίτερο να γράψω. Πες μου εσύ μια δική σου ιστορία.
Και η Σωτηρία ξεκίνησε:
Γνώρισε η μαϊμού έναν σκίουρο, θα παίίίζανε, θα ήταν χαρούύύμενοι, θα ήταν φιλενάάάδες, θα ήταν καλοί, θα τους αγαπούσε η μαμάάάά τους, θα τους έέέκανε δώρο με όλη τη χαρά.
Παίζανε τραγούδια χαρούμενα στο κήπο.
Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Εγώ πάντως ακόμα γελάω!
Και η Σωτηρία ξεκίνησε:
Γνώρισε η μαϊμού έναν σκίουρο, θα παίίίζανε, θα ήταν χαρούύύμενοι, θα ήταν φιλενάάάδες, θα ήταν καλοί, θα τους αγαπούσε η μαμάάάά τους, θα τους έέέκανε δώρο με όλη τη χαρά.
Παίζανε τραγούδια χαρούμενα στο κήπο.
Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Εγώ πάντως ακόμα γελάω!
6.11.10
ΛΑΘΗ & ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ
Προχθές η Σωτηρία έβρισε πολύ άσχημα. Για πρώτη φορά. Στην παιδική χαρά είπε σε ένα άλλο κοριτσάκι που την κούναγε "Κούνησε με πιο δυνατά Γαμ... την Παν.... μου".
Το κοριτσάκι ήρθε και μου το είπε. Εγώ ρώτησα το δικό μου κοριτσάκι. Και αυτό το παραδέχτηκε με σκυμμένο το κεφάλι. "Ναι το είπα".
Ήθελα να την πιάσω από το μαλλί και να την σέρνω στο δρόμο. Την πήρα απο την παιδική χαρά έξαλλη απο τον θυμό. Την έφερα σπίτι και άρχισε το δράμα.
Με έκανες ρεζίλι της φώναξα. Με προσέβαλλες. Δε μιλάμε έτσι! Δεν βρίζουμε ! Τώρα πρέπει να ζητήσω συγνώμη απο τη μαμά της Σοφίας για κάτι που έκανες εσύ !!!!! Είσαι τιμωρία. Όχι φίλους, όχι παιδική χαρά, όχι κινούμενα σχέδια για 2 μέρες. Πήγε να με "ρίξει" με γαλιφιές. Δεν θέλω ούτε φιλιά ούτε αγκαλιές - της ούρλιαξα. Είσαι το παιδί μου και θα φροντίσω να έχεις φαγητό και ρούχα και να είσαι καθαρή αλλά εγώ τελείωσα μαζί σου! Έχω κλείσει τον ευατό μου και τα κουτάκια μου για σένα.
Άρχισε να αντιδράει επιθετικά. Και εκεί βρήκε εφαρμογή το ρητό "όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος". Με τραγικά αποτελέσματα ..... Η μικρή να φωνάζει όχι μανούλα μη.... εγώ φρικαρισμένη με αυτό που έκανα, αρχίζω να μαζεύω τα παιχνίδια της σε μια μεγάλη σακούλα, λέγοντας κάτι ακατάλυπτα του στυλ τα παιχνίδια είναι προνόμιο και εσύ το έχασες και διάφορες άλλες "μπιπ μπιπ" που κάπου είδα, κάπου άκουσα .... Η Σωτηρία άρχισε δεύτερο κύκλο δακρύων και σπαραγμού "Όχι το giraffe που μου πήρε ο μπαμπάς, όχι το αρκουδάκι που μου αγόρασες, θα κρυώνουν τα παιχνίδια μόνα τους".
Δεν είχε λογική όλο αυτό, ούτε τώρα που το γράφω έχει. Δεν υπήρχε τίποτα άλλο απο θυμό και πίκρα αλλά όχι για τη Σωτηρία. Εγώ ήμουν το θέμα που μέσα απο τη συμπεριφορά της είδα την αποτυχία μου ως μάνα να την μεγαλώνω σωστά. Δεν είχα καν την ψυχραιμία να δω ότι η τετράχρονη κόρη μου είχε απλά πατήσει το replay. Δεν είχα την ωριμότητα να της εξηγήσω.
Έτσι φτάσαμε στο χθες το βράδυ :) Μετά απο ένα εξαντλητικό 12ωρο, μπαμπάς και κόρη ήρθαν να με πάρουν απο το τρένο. Όταν μπήκα στο αυτοκίνητο, ο μπαμπάς της μου είπε πως η Σωτηρία πήγε και ζήτησε συγνώμη στη Σοφία μόνη της. "Αλήθεια παιδί μου; Ναι μαμά". Ένιωσα τόσο περήφανη για κείνη.
Σήμερα το πρωί με ρώτησε αν μπορεί να με φιλήσει. Της είπα πως μπορεί. Τότε το μικρό μου κουνέλι μου είπε "άνοιξε τον ευατό σου μανούλα και άσε με να γεμίσω το κουτάκι σου με φιλάκια" και άρχισε να με φιλάει παντού. Θυμήθηκα πως όταν την είχα γεννήσει είχα υποσχεθεί να την πιστεύω πάντα και να αφήνω εκείνη να με "οδηγεί". Θυμήθηκα πως ο δικός μου ρόλος είναι να βάζω προστατευτικά κιγκλιδώματα στον δρόμο που εκείνη χαράσει. Και φαίνεται πως κάπου εκείνη και εγώ - έστω και για λίγο - χαθήκαμε.
Το κοριτσάκι ήρθε και μου το είπε. Εγώ ρώτησα το δικό μου κοριτσάκι. Και αυτό το παραδέχτηκε με σκυμμένο το κεφάλι. "Ναι το είπα".
Ήθελα να την πιάσω από το μαλλί και να την σέρνω στο δρόμο. Την πήρα απο την παιδική χαρά έξαλλη απο τον θυμό. Την έφερα σπίτι και άρχισε το δράμα.
Με έκανες ρεζίλι της φώναξα. Με προσέβαλλες. Δε μιλάμε έτσι! Δεν βρίζουμε ! Τώρα πρέπει να ζητήσω συγνώμη απο τη μαμά της Σοφίας για κάτι που έκανες εσύ !!!!! Είσαι τιμωρία. Όχι φίλους, όχι παιδική χαρά, όχι κινούμενα σχέδια για 2 μέρες. Πήγε να με "ρίξει" με γαλιφιές. Δεν θέλω ούτε φιλιά ούτε αγκαλιές - της ούρλιαξα. Είσαι το παιδί μου και θα φροντίσω να έχεις φαγητό και ρούχα και να είσαι καθαρή αλλά εγώ τελείωσα μαζί σου! Έχω κλείσει τον ευατό μου και τα κουτάκια μου για σένα.
Άρχισε να αντιδράει επιθετικά. Και εκεί βρήκε εφαρμογή το ρητό "όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος". Με τραγικά αποτελέσματα ..... Η μικρή να φωνάζει όχι μανούλα μη.... εγώ φρικαρισμένη με αυτό που έκανα, αρχίζω να μαζεύω τα παιχνίδια της σε μια μεγάλη σακούλα, λέγοντας κάτι ακατάλυπτα του στυλ τα παιχνίδια είναι προνόμιο και εσύ το έχασες και διάφορες άλλες "μπιπ μπιπ" που κάπου είδα, κάπου άκουσα .... Η Σωτηρία άρχισε δεύτερο κύκλο δακρύων και σπαραγμού "Όχι το giraffe που μου πήρε ο μπαμπάς, όχι το αρκουδάκι που μου αγόρασες, θα κρυώνουν τα παιχνίδια μόνα τους".
Δεν είχε λογική όλο αυτό, ούτε τώρα που το γράφω έχει. Δεν υπήρχε τίποτα άλλο απο θυμό και πίκρα αλλά όχι για τη Σωτηρία. Εγώ ήμουν το θέμα που μέσα απο τη συμπεριφορά της είδα την αποτυχία μου ως μάνα να την μεγαλώνω σωστά. Δεν είχα καν την ψυχραιμία να δω ότι η τετράχρονη κόρη μου είχε απλά πατήσει το replay. Δεν είχα την ωριμότητα να της εξηγήσω.
Έτσι φτάσαμε στο χθες το βράδυ :) Μετά απο ένα εξαντλητικό 12ωρο, μπαμπάς και κόρη ήρθαν να με πάρουν απο το τρένο. Όταν μπήκα στο αυτοκίνητο, ο μπαμπάς της μου είπε πως η Σωτηρία πήγε και ζήτησε συγνώμη στη Σοφία μόνη της. "Αλήθεια παιδί μου; Ναι μαμά". Ένιωσα τόσο περήφανη για κείνη.
Σήμερα το πρωί με ρώτησε αν μπορεί να με φιλήσει. Της είπα πως μπορεί. Τότε το μικρό μου κουνέλι μου είπε "άνοιξε τον ευατό σου μανούλα και άσε με να γεμίσω το κουτάκι σου με φιλάκια" και άρχισε να με φιλάει παντού. Θυμήθηκα πως όταν την είχα γεννήσει είχα υποσχεθεί να την πιστεύω πάντα και να αφήνω εκείνη να με "οδηγεί". Θυμήθηκα πως ο δικός μου ρόλος είναι να βάζω προστατευτικά κιγκλιδώματα στον δρόμο που εκείνη χαράσει. Και φαίνεται πως κάπου εκείνη και εγώ - έστω και για λίγο - χαθήκαμε.
28.7.10
Η ΜΙΚΡΗ ΜΠΛΕ ΤΣΑΝΤΑ
Έχω μια μικρή μπλε τσάντα.
Έρωτας με την πρώτη ματιά σε κάποιο απο τα ταξίδια μου στό Βόλο. Περήφανη - με το πανάκριβο, είναι αλήθεια - απόκτημά μου και απογοητευμένη όταν αργότερα ανακάλυψα το "made in china" ταμπελάκι μέσα της. Όχι όμως μετανοιωμένη, γιατί ο έρωτας είναι έρωτας από όπου και αν προέρχεται, όσο και αν κοστίζει. Εξάλλου πάντα πληρώνουμε το τίμημα των επιλογών μας, έτσι δεν είναι;
Σήμερα λοιπόν άδειασα το περιεχόμενό της και ανακάλυψα πως αυτή η μικρή μπλε τσάντα χωράει 1 επίσης ακριβό και μεγάλο πορτοφόλι με 8 ευρώ και 79 λεπτά (σχήμα οξύμωρο και ενδεικτικό των καιρών), κλειδιά αυλής, σπιτιού, αποθήκης, αυτοκινήτου και κάτι άσχετα που δεν θυμάμαι απο που είναι, 2 πακέτα τσιγάρα, βουρτσάκι για το ρουζ, 1 γλυφιτζούρι (της Σωτηρίας), 2 τσιμπιδάκια (επίσης της Σωτηρίας), 1 σκουλαρίκι (δεν ξέρω που είναι το άλλο), άλλα 40 λεπτά (χύμα), μικρό νεσεσέρ με είδη μακιγιάζ (3 ρουζ, 2 μάσκαρα, κορδέλα για τα μαλλιά, χτένα, κονσίλερ, φακελάκι καντερέλ, μολύβι χειλιών, lip balm), 1 κραγιόν, χάρτινο προστατευτιkό τουαλλέτας (για την Σωτηρία), μωβ σακουλάκι που έχει ένα παιδιό μενταγιόν (δώρο για την Σωτηρία), κινητό.
Ω, η ζωή μου μια βόλτα :)
Έρωτας με την πρώτη ματιά σε κάποιο απο τα ταξίδια μου στό Βόλο. Περήφανη - με το πανάκριβο, είναι αλήθεια - απόκτημά μου και απογοητευμένη όταν αργότερα ανακάλυψα το "made in china" ταμπελάκι μέσα της. Όχι όμως μετανοιωμένη, γιατί ο έρωτας είναι έρωτας από όπου και αν προέρχεται, όσο και αν κοστίζει. Εξάλλου πάντα πληρώνουμε το τίμημα των επιλογών μας, έτσι δεν είναι;
Σήμερα λοιπόν άδειασα το περιεχόμενό της και ανακάλυψα πως αυτή η μικρή μπλε τσάντα χωράει 1 επίσης ακριβό και μεγάλο πορτοφόλι με 8 ευρώ και 79 λεπτά (σχήμα οξύμωρο και ενδεικτικό των καιρών), κλειδιά αυλής, σπιτιού, αποθήκης, αυτοκινήτου και κάτι άσχετα που δεν θυμάμαι απο που είναι, 2 πακέτα τσιγάρα, βουρτσάκι για το ρουζ, 1 γλυφιτζούρι (της Σωτηρίας), 2 τσιμπιδάκια (επίσης της Σωτηρίας), 1 σκουλαρίκι (δεν ξέρω που είναι το άλλο), άλλα 40 λεπτά (χύμα), μικρό νεσεσέρ με είδη μακιγιάζ (3 ρουζ, 2 μάσκαρα, κορδέλα για τα μαλλιά, χτένα, κονσίλερ, φακελάκι καντερέλ, μολύβι χειλιών, lip balm), 1 κραγιόν, χάρτινο προστατευτιkό τουαλλέτας (για την Σωτηρία), μωβ σακουλάκι που έχει ένα παιδιό μενταγιόν (δώρο για την Σωτηρία), κινητό.
Ω, η ζωή μου μια βόλτα :)
7.7.10
ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΚΑΜΠΙΝΓΚ
ΚΑΜΠΙΝΓΚ ΣΗΜΑΙΝΕΙ:
Είναι που πας με σκηνή
Όταν πηγαίνουμε για μπάνιο
Φωλιά απο χελώνες
Όταν τρώμε
Όταν πηγαίνουμε να σκάψουμε
Όταν παιρνουμε παιχνίδια απο το καμπιγκ
Όταν γνωρίζουμε τους φίλους μου
Όταν πηγαίνουμε στη σκηνή με τους φίλους μου
Όταν πάμε με το καράβι βόλτα - αυτό μου άρεσε (δείχνοντας το dvd απο τα σπήλαια Δηρού)
Όταν κοιτάω τον ουρανό.
=================================================================
Αυτή ήταν η παγκόσμια πρώτη για τη Σωτηρία και τη μαμά της στο καμπιγκ.
Φάγαμε μαζί πρωινό και μεσημεριανό και βραδυνό. Ήρεμα, χωρίς να μας κυνηγάει το ρολόι (που το είχα αφήσει να κάνει παρέα στο κινητό στο σπίτι, άλλωστε το μόνο πλάσμα που με ενδιέφερε το είχα μαζί μου).
Κάναμε μπάνιο σε νερά καθαρά, γαλάζια, λίγο θυμωμένα τα απογεύματα με τους σπάρους να μας τσιμπάνε τις πατούσες.
Είδαμε κάστρα και σπηλιές και προϊστορικά ζώα να δηλώνουν με πείσμα την παρουσία τους σε αυτή τη γη, να διεκδικούν το δικαίωμα στη ζωή.
Κάναμε κοτσιδάκια διακοπών. Μαζί με εκείνη και εγώ, πρώτη φορά στα 40 να κυκλοφορώ περήφανα με το κοτσιδάκι μου που το έχω ακόμα και τώρα. Η Σωτηρία ως η ωριμότερη γυναίκα της οικογένειας το έβγαλε τη στιγμή που φύγαμε απο το καμπιγκ.
Κοιμηθήκαμε αγκαλιά, βαριά, ξεκούραστα χωρίς βήχα, χωρίς φτέρνισμα, χωρίς ροχαλητό.
Γνώρισε παιδάκια που δεν καταλάβαιναν την γλώσσα μας αλλά έφτανε ένα χαμόγελο και δυο νοήματα για να γίνουν παρέα (Η αλήθεια εδώ είναι ότι μας πήρε κατιτις παραπάνω). Γνώρισε παιδάκια που καταλάβαιναν την γλώσσα μας και έγιναν παρέα, φίλες των διακοπών που χάριζαν η μια στην άλλη στάχυα και δακτυλομαργιονέτες (ευχαριστούμε Φαίδρα και Μάγια), φεύγοντας.
Η αλήθεια είναι πως ο μπαμπάς της Σωτηρίας είχε πολύ καλή ιδέα για τις φετινές μας διακοπές και αυτό του το οφείλουμε.
Είναι που πας με σκηνή
Όταν πηγαίνουμε για μπάνιο
Φωλιά απο χελώνες
Όταν τρώμε
Όταν πηγαίνουμε να σκάψουμε
Όταν παιρνουμε παιχνίδια απο το καμπιγκ
Όταν γνωρίζουμε τους φίλους μου
Όταν πηγαίνουμε στη σκηνή με τους φίλους μου
Όταν πάμε με το καράβι βόλτα - αυτό μου άρεσε (δείχνοντας το dvd απο τα σπήλαια Δηρού)
Όταν κοιτάω τον ουρανό.
=================================================================
Αυτή ήταν η παγκόσμια πρώτη για τη Σωτηρία και τη μαμά της στο καμπιγκ.
Φάγαμε μαζί πρωινό και μεσημεριανό και βραδυνό. Ήρεμα, χωρίς να μας κυνηγάει το ρολόι (που το είχα αφήσει να κάνει παρέα στο κινητό στο σπίτι, άλλωστε το μόνο πλάσμα που με ενδιέφερε το είχα μαζί μου).
Κάναμε μπάνιο σε νερά καθαρά, γαλάζια, λίγο θυμωμένα τα απογεύματα με τους σπάρους να μας τσιμπάνε τις πατούσες.
Είδαμε κάστρα και σπηλιές και προϊστορικά ζώα να δηλώνουν με πείσμα την παρουσία τους σε αυτή τη γη, να διεκδικούν το δικαίωμα στη ζωή.
Κάναμε κοτσιδάκια διακοπών. Μαζί με εκείνη και εγώ, πρώτη φορά στα 40 να κυκλοφορώ περήφανα με το κοτσιδάκι μου που το έχω ακόμα και τώρα. Η Σωτηρία ως η ωριμότερη γυναίκα της οικογένειας το έβγαλε τη στιγμή που φύγαμε απο το καμπιγκ.
Κοιμηθήκαμε αγκαλιά, βαριά, ξεκούραστα χωρίς βήχα, χωρίς φτέρνισμα, χωρίς ροχαλητό.
Γνώρισε παιδάκια που δεν καταλάβαιναν την γλώσσα μας αλλά έφτανε ένα χαμόγελο και δυο νοήματα για να γίνουν παρέα (Η αλήθεια εδώ είναι ότι μας πήρε κατιτις παραπάνω). Γνώρισε παιδάκια που καταλάβαιναν την γλώσσα μας και έγιναν παρέα, φίλες των διακοπών που χάριζαν η μια στην άλλη στάχυα και δακτυλομαργιονέτες (ευχαριστούμε Φαίδρα και Μάγια), φεύγοντας.
Η αλήθεια είναι πως ο μπαμπάς της Σωτηρίας είχε πολύ καλή ιδέα για τις φετινές μας διακοπές και αυτό του το οφείλουμε.
15.6.10
ΕΛΕΓΕΙΑ ΕΝΟΣ ΒΑΤΡΑΧΟΥ
ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΒΑΤΡΑΧΑΚΙ
ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΟ ΑΠΟ ΜΕΝΑ
ΤΣΟΥΓΚΡΙΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΑΥΓΑ ΤΟΥ
ΜΠΑΜ ΜΠΟΥΜ
ΚΑΙ ΕΜΕΙΝΕ ΜΟΝΟ ΕΝΑ (14.6.2010)
ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΟ ΑΠΟ ΜΕΝΑ
ΤΣΟΥΓΚΡΙΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΑΥΓΑ ΤΟΥ
ΜΠΑΜ ΜΠΟΥΜ
ΚΑΙ ΕΜΕΙΝΕ ΜΟΝΟ ΕΝΑ (14.6.2010)
27.5.10
ΚΑΘΗΣΑ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΣΑ ....
Το blog μου απο την αρχή. Με όλα τα σχόλια. Συγκινήθηκα και χαμογέλασα. Γιατί θυμήθηκα πως ένιωθα, τις στιγμές που ζούσα τα στιγμιότυπα που περιγράφω. Νιώθω ότι οφείλω ένα ευχαριστώ. Στους ανθρώπους που με διάβασαν, που άφησαν ένα σχόλιο, που μου συμπαραστάθηκαν. Τελικά είναι πολύ σημαντικό δώρο η "μνήμη".
Η Σωτηρία έχει μεγαλώσει πλέον αρκετά. Τις λίγες φορές που με βλέπει να γράφω, ρωτάει:
"Μαμά τι κάνεις; Γράφεις πάλι την ιστορία μου για να την διαβάσουμε μαζί;"
Αγαπημένο μου παιδί.
Ναι γράφω εδώ την ιστορία μας. Και ενώ σου έχω πει πως πάντα στις ιστορίες υπάρχει και ένας "κακός", εγώ επιλέγω τον κακό να τον αφήσω έξω απο τη δική μας. Καμιά φορά κλείνω τα μάτια και τα αυτιά μου, να μην τον βλέπω, να μην τον ακούω. Ξορκίζω την ύπαρξή του για χάρη σου.
Όταν μεγαλώσεις και διαβάσεις αυτό το blog - όπως μπορεί να έχει εξελιχθεί - ίσως αναρωτηθείς. Αν υπήρξαν γεγονότα που με δυσκόλεψαν, με προβλημάτισαν, με τρόμαξαν. Στο λέω απο τώρα πως υπήρξαν. Τόσα που είδα, τόσα που κατάλαβα και άλλα τόσα που μάντεψα. Αλλά απο εδώ ,θέλω εσύ να δεις το συννεφάκι που σε τύλιγα, όταν σου διάβαζα το βιβλίο για την "ΑΓΑΠΗ". Εδώ μέσα, στο καταφύγιο της σκέψης μου, είναι ο δικός μας κόσμος. Ροζ και μελένιος στο άπειρο να χάνεται σε κάθε ναζιάρικο "μαμά μου" απο την πλευρά σου, σε κάθε -λίγο αυστηρό, λίγο αστείο "παιδί μου" απο τη δική μου.
Και αν χάνομαι λίγο στα "πρέπει" και στα "μη" μωρό μου, συγχώρεσέ με. Και αν είσαι αρκετά μεγάλη, διάβασέ μου μερικές απο τις σημειώσεις μου. Θα θυμηθώ και πάλι.
Σ αγαπώ
Η μαμά σου
Η Σωτηρία έχει μεγαλώσει πλέον αρκετά. Τις λίγες φορές που με βλέπει να γράφω, ρωτάει:
"Μαμά τι κάνεις; Γράφεις πάλι την ιστορία μου για να την διαβάσουμε μαζί;"
Αγαπημένο μου παιδί.
Ναι γράφω εδώ την ιστορία μας. Και ενώ σου έχω πει πως πάντα στις ιστορίες υπάρχει και ένας "κακός", εγώ επιλέγω τον κακό να τον αφήσω έξω απο τη δική μας. Καμιά φορά κλείνω τα μάτια και τα αυτιά μου, να μην τον βλέπω, να μην τον ακούω. Ξορκίζω την ύπαρξή του για χάρη σου.
Όταν μεγαλώσεις και διαβάσεις αυτό το blog - όπως μπορεί να έχει εξελιχθεί - ίσως αναρωτηθείς. Αν υπήρξαν γεγονότα που με δυσκόλεψαν, με προβλημάτισαν, με τρόμαξαν. Στο λέω απο τώρα πως υπήρξαν. Τόσα που είδα, τόσα που κατάλαβα και άλλα τόσα που μάντεψα. Αλλά απο εδώ ,θέλω εσύ να δεις το συννεφάκι που σε τύλιγα, όταν σου διάβαζα το βιβλίο για την "ΑΓΑΠΗ". Εδώ μέσα, στο καταφύγιο της σκέψης μου, είναι ο δικός μας κόσμος. Ροζ και μελένιος στο άπειρο να χάνεται σε κάθε ναζιάρικο "μαμά μου" απο την πλευρά σου, σε κάθε -λίγο αυστηρό, λίγο αστείο "παιδί μου" απο τη δική μου.
Και αν χάνομαι λίγο στα "πρέπει" και στα "μη" μωρό μου, συγχώρεσέ με. Και αν είσαι αρκετά μεγάλη, διάβασέ μου μερικές απο τις σημειώσεις μου. Θα θυμηθώ και πάλι.
Σ αγαπώ
Η μαμά σου
4.5.10
ΤΙ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΚΙΝΟΥΜΕΝΑ ΣΧΕΔΙΑ (ΟΤΑΝ ΤΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΜΕ ΤΕΤΡΑΧΡΟΝΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΠΟΨΗ)
Μαθαίνεις ότι η ωραία κοιμωμένη που ήξερες, στην πραγματικότητα είναι η ωραία θυμωμένη επειδή .. κοιμάται πολύ, ότι οι πρίγκιπες είναι βαρετοί με εξαίρεση το Τέρας, και ότι ο καλύτερος ήρωας όλων των εποχών (για την κόρη μου τουλάχιστον) είναι το "αστείο" φίδι στο Ρομπέν των Δασών (δευτεροτρίτος ρόλος κακού - που όντως κλέβει την παράσταση)
16.4.10
ΞΕ-ΧΩΡΙΣΑΝΕ
Νο 1
Η νονά δεν θα έρθει μαζί με τον νονό
Γιατί μαμά;
Επειδή χώρισαν. Σε αγαπάνε όμως και οι δύο και θα έρθει να σε δει μια άλλη μέρα (η νονά)
Μεταφορά σε τρίτους: "Ο νονός και η νονά ξεχωρίσανε"
Ερώτηση σε εμένα: "Γιατί ξεχωρίσανε;" "Δεν ήταν ευτυχισμένοι μαζί αγάπη μου, και ένα ζευγάρι όταν δεν περνάει καλά μαζί είναι προτιμότερο να χωρίζει".
Νο 2
- Αυτοί γιατί ξεχωρίσανε;
- Επειδή δεν ήταν ευτυχισμένοι μαζί.
- Και τα παιδάκια τους; θα μείνουν μόνα τους;
- Όχι μωρό μου. Θα μείνουν με την μαμά τους. Τα παιδάκια είναι πάντα μαζί με την μαμά τους.
- Α μόνο οι μπαμπάδες φεύγουν;
- Ναι αλλα οι μπαμπάδες εξακολουθούν να βλέπουν τα παιδάκια τους για να παίξουν μαζί και να κάνουν βόλτες. Οι μπαμπάδες αγαπούν τα παιδάκια τους ακόμα και αν δεν ζουν μαζί με τις μαμάδες πια.
- Δεν μένουν όμως μαζί.
- Όχι.
- Δεν θέλω να μου μιλήσεις άλλο για αυτό.
Αχμμμμ
Η νονά δεν θα έρθει μαζί με τον νονό
Γιατί μαμά;
Επειδή χώρισαν. Σε αγαπάνε όμως και οι δύο και θα έρθει να σε δει μια άλλη μέρα (η νονά)
Μεταφορά σε τρίτους: "Ο νονός και η νονά ξεχωρίσανε"
Ερώτηση σε εμένα: "Γιατί ξεχωρίσανε;" "Δεν ήταν ευτυχισμένοι μαζί αγάπη μου, και ένα ζευγάρι όταν δεν περνάει καλά μαζί είναι προτιμότερο να χωρίζει".
Νο 2
- Αυτοί γιατί ξεχωρίσανε;
- Επειδή δεν ήταν ευτυχισμένοι μαζί.
- Και τα παιδάκια τους; θα μείνουν μόνα τους;
- Όχι μωρό μου. Θα μείνουν με την μαμά τους. Τα παιδάκια είναι πάντα μαζί με την μαμά τους.
- Α μόνο οι μπαμπάδες φεύγουν;
- Ναι αλλα οι μπαμπάδες εξακολουθούν να βλέπουν τα παιδάκια τους για να παίξουν μαζί και να κάνουν βόλτες. Οι μπαμπάδες αγαπούν τα παιδάκια τους ακόμα και αν δεν ζουν μαζί με τις μαμάδες πια.
- Δεν μένουν όμως μαζί.
- Όχι.
- Δεν θέλω να μου μιλήσεις άλλο για αυτό.
Αχμμμμ
16.3.10
SHATTERED DREAMS II
Mόλις ξύπνησα. Η μικρή είναι άρρωστη. Βήχας με φτέρνισμα ταυτόχρονα που σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά (πάλι)με το αναπνευστικό της. Θα την σηκώσω σε λίγο να πάμε νοσοκομείο αλά ελπίζω να μπορέσει να κερδίσει λίγο ύπνο ακόμα. Μόνο τέσσερις ώρες έχει καταφέρει να κοιμηθεί ήσυχα σήμερα.
Μέσα σε όλα ήρθε καινούργιο όνειρο. Οδηγούσαμε σε κλειστό λέει αυτοκινητόδρομο μέσα σε κάτι τούνελ. Η πορεία μας ήταν κανονική ούτε αργά ούτε γρήγορα. Ξαφνικά μπροστά μας βλέπουμε απο μια είσοδο να μπαίνει ένα περιπολικό το οποίο κάνει μια αναστροφή και μας χτυπάει, μας σέρνει μερικά μέτρα, τα δυο αυτοκίνητα κολλημένα απο την πρόσκρουση. Κοιτάζω πίσω φοβισμένη. Σκέφτομαι ότι μπορεί να πέσουν και άλλα επάνω μας. Ευτυχώς τα φώτα ήταν μακριά και άρχιζαν ήδη να σταματάνε.
Βγαίνουμε απο το αυτοκίνητο. Δεν έχουμε πάθει τίποτα. Το αυτοκίνητο όμως σε κακά χάλια. Είμαι στεναχωρένη, έτοιμη να βάλω τα κλάμματα. Δεν έχουμε χρήματα να το φτιάξουμε και το αυτοκίνητο είναι σχεδόν καινούργιο. Νιώθω αδικημένη. Ο τύπος που οδηγούσε το περιπολικό - πιτσιρικάς με ένα ηλίθιο χαμόγελο κολλημένο στο πρόσωπο - ειδοποιεί για το περιστατικό. Ξαφνικά βρίσκομαι έξω απο το τούνελ χωρίς τον Παναγιώτη να μιλάω με κάτι άλλους αστυνομικούς. Ο ουρανός είναι γαλάζιος χωρίς σύννεφα. Μου λένε κάτι που δεν θυμάμαι και μετά μου λένε πως ο Παναγιώτης δεν ζήτησε την ποινική δίωξη του οδηγού. Θυμώνω. Εξαγριώνομαι. Η ανοησία πρέπει να τιμωρηθεί. Θα τη ζητήσω εγώ. "Μην το κάνεις" Εμφανίζεται ο Παναγιώτης και η δικηγόρος της εταιρείας μου (για την οποία δεν τρέφω καμία εκτίμηση - τι δουλειά έχει αυτή στο όνειρό μου;) "Μη το κάνεις θα μπλέξεις" μου λένε. Είναι μπάτσοι αυτοί, θα αρχίσουν να σε κυνήγανε για άσχετους λόγους μετά αν δώσεις ένα δικό τους. Θυμώνω περισσότερο. Ξυπνάω. Θυμωμένη.
Μέσα σε όλα ήρθε καινούργιο όνειρο. Οδηγούσαμε σε κλειστό λέει αυτοκινητόδρομο μέσα σε κάτι τούνελ. Η πορεία μας ήταν κανονική ούτε αργά ούτε γρήγορα. Ξαφνικά μπροστά μας βλέπουμε απο μια είσοδο να μπαίνει ένα περιπολικό το οποίο κάνει μια αναστροφή και μας χτυπάει, μας σέρνει μερικά μέτρα, τα δυο αυτοκίνητα κολλημένα απο την πρόσκρουση. Κοιτάζω πίσω φοβισμένη. Σκέφτομαι ότι μπορεί να πέσουν και άλλα επάνω μας. Ευτυχώς τα φώτα ήταν μακριά και άρχιζαν ήδη να σταματάνε.
Βγαίνουμε απο το αυτοκίνητο. Δεν έχουμε πάθει τίποτα. Το αυτοκίνητο όμως σε κακά χάλια. Είμαι στεναχωρένη, έτοιμη να βάλω τα κλάμματα. Δεν έχουμε χρήματα να το φτιάξουμε και το αυτοκίνητο είναι σχεδόν καινούργιο. Νιώθω αδικημένη. Ο τύπος που οδηγούσε το περιπολικό - πιτσιρικάς με ένα ηλίθιο χαμόγελο κολλημένο στο πρόσωπο - ειδοποιεί για το περιστατικό. Ξαφνικά βρίσκομαι έξω απο το τούνελ χωρίς τον Παναγιώτη να μιλάω με κάτι άλλους αστυνομικούς. Ο ουρανός είναι γαλάζιος χωρίς σύννεφα. Μου λένε κάτι που δεν θυμάμαι και μετά μου λένε πως ο Παναγιώτης δεν ζήτησε την ποινική δίωξη του οδηγού. Θυμώνω. Εξαγριώνομαι. Η ανοησία πρέπει να τιμωρηθεί. Θα τη ζητήσω εγώ. "Μην το κάνεις" Εμφανίζεται ο Παναγιώτης και η δικηγόρος της εταιρείας μου (για την οποία δεν τρέφω καμία εκτίμηση - τι δουλειά έχει αυτή στο όνειρό μου;) "Μη το κάνεις θα μπλέξεις" μου λένε. Είναι μπάτσοι αυτοί, θα αρχίσουν να σε κυνήγανε για άσχετους λόγους μετά αν δώσεις ένα δικό τους. Θυμώνω περισσότερο. Ξυπνάω. Θυμωμένη.
21.2.10
SHATTERED DREAMS
Πριν απο ακριβώς τρεις ημέρες είδα ένα όνειρο. Δεν είμαι ο τύπος που βλέπει (θυμάται) τα όνειρα του. Αυτό όμως με τάραξε αν και προσπάθησα να μην δώσω σημασία.
Ήμασταν με τον άντρα μου σε μια παραλία και περπατούσαμε. Η μικρή μπροστά μας έτρεχε χαρούμενη. Εμείς μιλάγαμε για το παιδί, ο καιρός ήταν καλός - ανοιξιάτικος. Λέγαμε πότε θα έρθει το καλοκαίρι να ξεκινήσει η μικρή μαθήματα κολύμβησης στην θάλασσα. Δυό άντρες είχαν ήδη αρχίσει να ρίχνουν τις σημαδούρες για να αποκλείσουν το σημείο της παραλίας που γίνονται τα μαθήματα. Αυτό σήμαινε πως το καλοκαίρι ήταν κοντά. Σήμερα αύριο .....
Η μικρή σκύβει στην ακροθαλασσιά να πιάσει μια πέτρα. Της φωνάζω με τρόμο ΜΗΗΗ ... Η παραλία μετατρέπεται σε λιμάνι με βάρκες και βρώμικα, καφε-πράσινα νερά. Η μικρή πέφτει μέσα και πάει κατευθείαν στο βυθό. Στη θολούρα των νερών ίσα που ξεχωρίζω τα ροζ ρούχα της. Ουρλιάζω στον πατέρα της να κάνει κάτι. Εκείνος κοιτάζει ανέκφραστος τα νερά. Βουτάω. Τεντώνω το χέρι μου αλλά δεν έχω φτάσει στο βυθό να την πιάσω, προσπαθώ να κατέβω και άλλο, δεν μπορώ δεν έχω αέρα νιώθω να ζαλίζομαι, χάνω τις αισθήσεις μου, καταλαβαίνω ότι με τραβάνε έξω απο το νερό, ... ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ... προσπαθώ να πάρω ανάσα .. ξυπνάω ... προσπαθώ να πάρω ανάσα .. Το στήθος μου πονάει. Ξυπνάω .. προσπαθώ να πάρω ανάσα .. το στήθος μου πονάει ....
Τώρα ξέρω.
Ήμασταν με τον άντρα μου σε μια παραλία και περπατούσαμε. Η μικρή μπροστά μας έτρεχε χαρούμενη. Εμείς μιλάγαμε για το παιδί, ο καιρός ήταν καλός - ανοιξιάτικος. Λέγαμε πότε θα έρθει το καλοκαίρι να ξεκινήσει η μικρή μαθήματα κολύμβησης στην θάλασσα. Δυό άντρες είχαν ήδη αρχίσει να ρίχνουν τις σημαδούρες για να αποκλείσουν το σημείο της παραλίας που γίνονται τα μαθήματα. Αυτό σήμαινε πως το καλοκαίρι ήταν κοντά. Σήμερα αύριο .....
Η μικρή σκύβει στην ακροθαλασσιά να πιάσει μια πέτρα. Της φωνάζω με τρόμο ΜΗΗΗ ... Η παραλία μετατρέπεται σε λιμάνι με βάρκες και βρώμικα, καφε-πράσινα νερά. Η μικρή πέφτει μέσα και πάει κατευθείαν στο βυθό. Στη θολούρα των νερών ίσα που ξεχωρίζω τα ροζ ρούχα της. Ουρλιάζω στον πατέρα της να κάνει κάτι. Εκείνος κοιτάζει ανέκφραστος τα νερά. Βουτάω. Τεντώνω το χέρι μου αλλά δεν έχω φτάσει στο βυθό να την πιάσω, προσπαθώ να κατέβω και άλλο, δεν μπορώ δεν έχω αέρα νιώθω να ζαλίζομαι, χάνω τις αισθήσεις μου, καταλαβαίνω ότι με τραβάνε έξω απο το νερό, ... ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ... προσπαθώ να πάρω ανάσα .. ξυπνάω ... προσπαθώ να πάρω ανάσα .. Το στήθος μου πονάει. Ξυπνάω .. προσπαθώ να πάρω ανάσα .. το στήθος μου πονάει ....
Τώρα ξέρω.
17.2.10
Πόσο ανησυχώ μήπως δεν είμαι η μαμά που της αξίζει. Όχι η μαμά που πρέπει αλλά η μαμά που της αξίζει. Αν έρθει μια μέρα και μου πει "δεν ήσουν καλή μαμά για μένα", θα είναι αργά για να διορθώσω, η συγνώμη που μπορεί να της ζητήσω θα είναι μουτζούρα χωρίς νόημα και η αγάπη μου θα έχει χαθεί στα παιδικά παραμύθια.
9.2.10
ΑΓΑΠΑ ΜΕΕΕΕΕ
- Μαμά να σου πω ένα μυστικό;
- Πες μου
- Έλα πιο κοντά
(σιγά στο αυτί μου)
- Ο Γρηγόρης με αγαπάει !!!
Βρε τον Γρηγόοορη (το τηλέφωνο του Χορταρέα που λέει τα μελλούμενα που το έχω, να πάρει), που τον αγαπάει και το κοριτσάκι μου γιατί "παίζουμε μαζί".
Έλα που χαμογέλαω τρυφερά για αυτές τις παιδικές, γλυκές, αθώες, αγνές αγάπες. Έλα που χαμογελάω προβληματισμένα για το κοριτσάκι μου που το θεώρησε μυστικό. Έλα που χαμογελάω περήφανα για το μυστικό της, που θέλησε να το μοιραστεί μαζί μου. Έλα που φοβάμαι τη στιγμή που θα πει "ο Γρηγόρης και εγώ αγαπιόμαστε μαμά και θα φύγω απο το σπίτι για να ζήσω μαζί του" και εγώ θα πρέπει να εξακολουθώ να χαμογελάω.
- Πες μου
- Έλα πιο κοντά
(σιγά στο αυτί μου)
- Ο Γρηγόρης με αγαπάει !!!
Βρε τον Γρηγόοορη (το τηλέφωνο του Χορταρέα που λέει τα μελλούμενα που το έχω, να πάρει), που τον αγαπάει και το κοριτσάκι μου γιατί "παίζουμε μαζί".
Έλα που χαμογέλαω τρυφερά για αυτές τις παιδικές, γλυκές, αθώες, αγνές αγάπες. Έλα που χαμογελάω προβληματισμένα για το κοριτσάκι μου που το θεώρησε μυστικό. Έλα που χαμογελάω περήφανα για το μυστικό της, που θέλησε να το μοιραστεί μαζί μου. Έλα που φοβάμαι τη στιγμή που θα πει "ο Γρηγόρης και εγώ αγαπιόμαστε μαμά και θα φύγω απο το σπίτι για να ζήσω μαζί του" και εγώ θα πρέπει να εξακολουθώ να χαμογελάω.
6.1.10
Η ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ
- Mε γρατζούνισε !!!!
- Τι του έκ ανες;
- Τίποτα. Με γρατζούνισε μόνος του.
- Καλά. Θα τον βάλω τιμωρία στο δωμάτιο του.
(Χαμόγελο)
- Μα ο γατούλης δεν έχει δικό του δωμάτιο !!!
Και έτσι μπήκαμε στην εποχή του ορθολογισμού.
(Ο γατούλης γλύτωσε την τιμωρία επειδή δεν είχε δωμάτιο)
- Τι του έκ ανες;
- Τίποτα. Με γρατζούνισε μόνος του.
- Καλά. Θα τον βάλω τιμωρία στο δωμάτιο του.
(Χαμόγελο)
- Μα ο γατούλης δεν έχει δικό του δωμάτιο !!!
Και έτσι μπήκαμε στην εποχή του ορθολογισμού.
(Ο γατούλης γλύτωσε την τιμωρία επειδή δεν είχε δωμάτιο)
4.11.09
VIVE LA FRANCE !!!
Το καλοκαίρι είχαμε αγοράσει ένα καταπλητκικό παιχνίδι που είχε για ταμπλό τις ηπείρους σε διαφορετικά χρώματα και πολλά πολλά μαγνητάκια με ανθρωπάκια, ζώα, μνημεία, μέσα μεταφοράς της κάθε χώρας. Έτσι η pequenia μου έμαθε τις ηπείρους και που ζει το κάθε ζώο, άνθρωπος κλπ.
Ξεχώρισε όμως τον Πύργο του Άι(σ)φελ. Τον οποίο λάτρεψε. Για τον οποίο έμαθε σαν τραγουδάκι ότι είναι στο Παρίσι, που είναι η πρωτεύουσα της Γαλλίας η οποία βρίσκεται στην Ευρώπη.
- Δηλαδή στο πράσινο μαμά;
- Όχι μωρό μου στο κίτρινο. Στο πράσινο είναι η Αυστραλία.
Κάθε φορά που βλέπει εικόνες του φωνάζει ενθουσιασμένη Μαμά ο Πύργος του Άισφελ. Πότε θα πάμε στον Πύργο του Άισφελ;;;
Χτες το βράδυ μέσα στον ύπνο της ένα χαμόγελο ζωγραφίστηκε, ένας αναστεναγμός ακούστηκε και μια λεξούλα βγήκε απο τα κοιμισμένα χειλάκια ..Άισφελ...
Και είναι γνωστό πως εγώ τα παραμιλητά της κόρης μου τα ακούω ... :)
Ευτυχώς που δεν έχει ενθουσιαστεί με το Σινικό Τείχος :)
Ξεχώρισε όμως τον Πύργο του Άι(σ)φελ. Τον οποίο λάτρεψε. Για τον οποίο έμαθε σαν τραγουδάκι ότι είναι στο Παρίσι, που είναι η πρωτεύουσα της Γαλλίας η οποία βρίσκεται στην Ευρώπη.
- Δηλαδή στο πράσινο μαμά;
- Όχι μωρό μου στο κίτρινο. Στο πράσινο είναι η Αυστραλία.
Κάθε φορά που βλέπει εικόνες του φωνάζει ενθουσιασμένη Μαμά ο Πύργος του Άισφελ. Πότε θα πάμε στον Πύργο του Άισφελ;;;
Χτες το βράδυ μέσα στον ύπνο της ένα χαμόγελο ζωγραφίστηκε, ένας αναστεναγμός ακούστηκε και μια λεξούλα βγήκε απο τα κοιμισμένα χειλάκια ..Άισφελ...
Και είναι γνωστό πως εγώ τα παραμιλητά της κόρης μου τα ακούω ... :)
Ευτυχώς που δεν έχει ενθουσιαστεί με το Σινικό Τείχος :)
2.11.09
ΑΝΤΙΚΑΠΝΙΣΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ
- Μαμά μη καπνίζεις, θα αρρωστήσεις.
- Μαμά πες τον μπαμπά να σταματήσει να καπνίζει αμέσως !!!! Θα αρρωστήσει. θα έρθει να τον πάρει η αστυνομία και θα τον πάει στο νοσοκομείο και μετά ... θα καταστραφούν όλα ....
Και είναι μόλις 3,5 .....
- Μαμά πες τον μπαμπά να σταματήσει να καπνίζει αμέσως !!!! Θα αρρωστήσει. θα έρθει να τον πάρει η αστυνομία και θα τον πάει στο νοσοκομείο και μετά ... θα καταστραφούν όλα ....
Και είναι μόλις 3,5 .....
30.8.09
Επαγγελματικός Προσανατολισμός
- Σωτηρία τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;
- Μαμά !!!
Το παιδί μου απάντησε πολύ σωστά στην ερώτηση "τι θέλεις να γίνεις". Επειδή σε αυτή την ηλικία το "τι θέλεις να γίνεις" και το "τι επάγγελμα θέλεις να ακολουθήσεις" δεν είναι έννοιες ταυτόσημες.
Έτσι η Σωτηρία απάντησε "μαμά" δίνοντας μου τα εύσημα για τα πρώτα χρόνια της συμβίωσής μας, δείχνοντάς μου τον δρόμο για τα επόμενα.
Μωρό μου και "καλός άνθρωπος" σου εύχομαι.
- Μαμά !!!
Το παιδί μου απάντησε πολύ σωστά στην ερώτηση "τι θέλεις να γίνεις". Επειδή σε αυτή την ηλικία το "τι θέλεις να γίνεις" και το "τι επάγγελμα θέλεις να ακολουθήσεις" δεν είναι έννοιες ταυτόσημες.
Έτσι η Σωτηρία απάντησε "μαμά" δίνοντας μου τα εύσημα για τα πρώτα χρόνια της συμβίωσής μας, δείχνοντάς μου τον δρόμο για τα επόμενα.
Μωρό μου και "καλός άνθρωπος" σου εύχομαι.
31.3.09
ΧΑΡΙΤΩΜΕΝΙΕΣ
Σήμερα το παιδάκι κλείδωσε τη γιαγιά της στο μπάνιο ΤΕΛΕΙΑ
Η γιαγιά φώναζε για βοήθεια και ακούστηκε στον δεύτερο όροφο ΤΕΛΕΙΑ
Ο γείτονας προσπάθησε να διαρήξει την πόρτα και μετά την μπαλκονόπορτα για να βοηθήσει τη γιαγιά και το παιδάκι. Δεν τα κατάφερε ΤΕΛΕΙΑ
Το παιδάκι ξεκλείδωσε τη γιαγιά απο το μπάνιο ΤΕΛΕΙΑ
Η γιαγιά πήρε τηλέφωνο την μαμά και η μαμά κόντεψε να πάθει υστερία. Μετά έβαλε τα γέλια ΤΕΛΕΙΑ
Υ.Γ. ΝΑ ΘΥΜΗΘΩ ΝΑ ΒΓΑΛΩ ΟΛΑ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΝΤΟΥΛΑΠΕΣ
Η γιαγιά φώναζε για βοήθεια και ακούστηκε στον δεύτερο όροφο ΤΕΛΕΙΑ
Ο γείτονας προσπάθησε να διαρήξει την πόρτα και μετά την μπαλκονόπορτα για να βοηθήσει τη γιαγιά και το παιδάκι. Δεν τα κατάφερε ΤΕΛΕΙΑ
Το παιδάκι ξεκλείδωσε τη γιαγιά απο το μπάνιο ΤΕΛΕΙΑ
Η γιαγιά πήρε τηλέφωνο την μαμά και η μαμά κόντεψε να πάθει υστερία. Μετά έβαλε τα γέλια ΤΕΛΕΙΑ
Υ.Γ. ΝΑ ΘΥΜΗΘΩ ΝΑ ΒΓΑΛΩ ΟΛΑ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΝΤΟΥΛΑΠΕΣ
28.3.09
Η ΤΙΜΩΡΙΑ
- Σωτηρία μην βάζεις το κεφάλι σου μέσα στην σακκούλα, θα πάθεις ασφυξία (γουάου νέα λέξη - μετά απο αυτό είχαμε μια σειρά ερωτήσεων πως, γιατί κλπ αλλά δεν είναι του παρόντος)
- Σωτηρία μην βάζεις το παιχνιδάκι στο στόμα σου, θα πνιγείς.
Η Σωτηρία έχει πάρει τη στάση "δεν σ ακούω" "δεν σε βλέπω" "δεν υπάρχεις"
- Σωτηρία μηηηηηηη
"Δεν σ ακούω" "Δεν σε βλέπω" "Δεν υπάρχεις"
- Σωτηρία δεν σου έχω πει ότι δεν θέλω να σου φωνάζω αλλά θέλω να με ακούς όταν σου μιλάω;
"Δεν σε ακούω" "Δεν σε βλέπω" "Δεν υπάρχεις"
Απελπισία Νο 1. Γρήγορες σκέψεις. Οκ ψυχραιμία, ο μπαμπάς βρήκε παράδειγμα:
- Στρούπι έλα εδώ
Η Στρούπι έρχεται κοντά μας.
- Κοίτα Σωτηρία η Στρούπι μας ακούει παρόλο που είναι σκυλάκι. Έλα εδώ Σωτηρία να μιλήσουμε δεν θέλουμε να φωνάζουμε.
- Όχι δεν έρχομαι. Θα μπω τιμωρία.
Τραβάει το καρεκλάκι της και το βάζει στον τοίχο.
Απελπισία Νο 2 !!!! Η τιμωρία στο καρεκλάκι δεν έχει πιάσει προφανώς. Το θεωρεί εύκολο και αστείο. Γρήγορες σκέψεις. Δεν μας ακούει, δεν μας υπολογίζει, δεν μας σέβεται. Δεν μπορούμε να την εμπιστευτούμε. Προσπαθούμε να της το εξηγήσουμε.
- Όταν σου λέμε να μην κάνεις κάτι είναι για το καλό σου. Δεν θέλουμε να πάθεις κακό. Θέλουμε να μας ακούς για να μπορούμε να σε εμπιστευόμαστε. Όταν είμαστε βόλτα έξω και μας ζητάς να σου αφήσουμε το χέρι πρέπει να ξέρουμε ότι μας ακούς για να σε αφήσουμε να περπατάς μόνη σου δίπλα μας. Αν δεν μπορούμε να σε εμπιστευτούμε θα σε κρατάμε πάντα απο το χέρι. Θέλεις να είσαι περιορισμένη συνέχεια;;; (Μπράβο μπράβο μπαμπά της Σωτηρίας, πολύ έξυπνο αυτό !!!)
Δείχνει ότι καταλαβαίνει τι της λέμε αλλά δεν θέλει να υποχωρήσει
- Θα πάω τιμωρία
Ώρα για δραστικά μέτρα. Πιο γρήγορες σκέψεις. Εγώ είμαι αυτή που την παραχαιδεύω, εγώ είμαι ελαστική μαζί της, εγώ σε κάθε κλάμμα της, σε κάθε απαίτηση της υποχωρώ. Εγώ πρέπει να της δείξω ότι έχω και άλλες απαιτήσεις απο εκείνη πλέον.
- Σωτηρία η τιμωρία στο καρεκλάκι δεν έχει νόημα γιατί το θεωρείς αστείο. Υπάρχουν διάφορες τιμωρίες. Σήμερα λοιπόν θα κοιμηθείς χωρίς το ποντικάκι σου και αυτό θα είναι η τιμωρία σου.
ΠΑΝΙΚΟΟΟΟΣΣΣΣ
(Χωρίς το ποντικάκιιι;;; Χωρίς το βελουδένιο καφέ ποντικάκι με το ένα μεγάλο αυτί και το άλλο μικρό;;; Χωρίς το ποντικάκι που μου πήρε ο μπαμπάς;;;;; Χωρίς το ποντικάκι που μου παίζει η μαμά κουκλοθέατρο κάθε βράδυ και μου λέει πως μ αγαπάει;;;;)
Κλάμα. Και άλλο κλάμα. Πιο πολύ κλάμα.
- Όχι μωρό μου λυπάμαι. Θα κοιμηθείς χωρις αυτό επειδή δεν μας άκουσες.
Άρχισε να ζητάει τα άλλα της ζωάκια.
- Όχι Σωτηρία.
Κλάμα. Ασυναρτησίες. Άρχισε να ζητάει τα ζωάκια στο Αττικό πάρκο, την τούρτα των γενεθλίων της, τη γιαγιά της .....
Ουπς βρήκε μέσο για εκβιασμό
- Θέλω να παω στη γιαγιάαα μου (κλαίγοντας)
- Ωραία έλα να σε πάμε.
- Όχι όχι δεν θέλωωωω (και άλλο κλάμα)
- Μαμά φιλάκιιι
- Σου έδωσα ένα για καληνύχτα Σωτηρία. Δεν έχει άλλα φιλάκια σημέρα. Ήσουν ανυπάκουη.
Κλάμα.
Βγαίνουμε απο το δωμάτιο. Την αφήνουμε μόνη της να κλαίει.
- Φο βά μαι Φο βά μαι
Μπαίνω στο δωμάτιο της. Δεν έχεις λόγο να φοβάσαι. Είσαι σπίτι μας είσαι ασφαλής στο δωμάτιο σου.
- Μη φύ γεις μά κρι ά μου
Της χαιδεύω το πρόσωπο, της φιλάω τα δάκρυα.
- Δεν φεύγω μωρό μου. Είμαι στο δίπλα δωμάτιο αν με χρειαστείς. Δεν θα φύγουμε ποτέ απο δίπλα σου ακόμα και αν δεν μας βλέπεις.
Της δίνω την πιπίλα της για παρηγοριά (χαμογελάει, κλείνει τα ματάκια της και κοιμάται - επιτέλους)
Ξύπνησε στις 6 το πρωί.
- Μα μά ;;;;
Τρέχω στο δωμάτιο της
- Ναι αγάπη μου;
- Δεν είμαι τιμωρία; (Ερώτηση με απορία και έτοιμη να βάλει τα κλάμματα)
- Όχι μωρό μου. Τελείωσε η τιμωρία.
- Θέλω το ποντικάκι
Και έτσι βούτηξε το ποντικάκι απο το μεγάλο αυτί και κοιμήθηκε στο μεγάλο κρεββάτι αγκαλιά με τον μπαμπά μέχρι τις 9. Η μαμά κατέγραψε για την ιστορία το περιστατικό και έχει να δηλώσει πως:
ΤIMORIA SUCKS
- Σωτηρία μην βάζεις το παιχνιδάκι στο στόμα σου, θα πνιγείς.
Η Σωτηρία έχει πάρει τη στάση "δεν σ ακούω" "δεν σε βλέπω" "δεν υπάρχεις"
- Σωτηρία μηηηηηηη
"Δεν σ ακούω" "Δεν σε βλέπω" "Δεν υπάρχεις"
- Σωτηρία δεν σου έχω πει ότι δεν θέλω να σου φωνάζω αλλά θέλω να με ακούς όταν σου μιλάω;
"Δεν σε ακούω" "Δεν σε βλέπω" "Δεν υπάρχεις"
Απελπισία Νο 1. Γρήγορες σκέψεις. Οκ ψυχραιμία, ο μπαμπάς βρήκε παράδειγμα:
- Στρούπι έλα εδώ
Η Στρούπι έρχεται κοντά μας.
- Κοίτα Σωτηρία η Στρούπι μας ακούει παρόλο που είναι σκυλάκι. Έλα εδώ Σωτηρία να μιλήσουμε δεν θέλουμε να φωνάζουμε.
- Όχι δεν έρχομαι. Θα μπω τιμωρία.
Τραβάει το καρεκλάκι της και το βάζει στον τοίχο.
Απελπισία Νο 2 !!!! Η τιμωρία στο καρεκλάκι δεν έχει πιάσει προφανώς. Το θεωρεί εύκολο και αστείο. Γρήγορες σκέψεις. Δεν μας ακούει, δεν μας υπολογίζει, δεν μας σέβεται. Δεν μπορούμε να την εμπιστευτούμε. Προσπαθούμε να της το εξηγήσουμε.
- Όταν σου λέμε να μην κάνεις κάτι είναι για το καλό σου. Δεν θέλουμε να πάθεις κακό. Θέλουμε να μας ακούς για να μπορούμε να σε εμπιστευόμαστε. Όταν είμαστε βόλτα έξω και μας ζητάς να σου αφήσουμε το χέρι πρέπει να ξέρουμε ότι μας ακούς για να σε αφήσουμε να περπατάς μόνη σου δίπλα μας. Αν δεν μπορούμε να σε εμπιστευτούμε θα σε κρατάμε πάντα απο το χέρι. Θέλεις να είσαι περιορισμένη συνέχεια;;; (Μπράβο μπράβο μπαμπά της Σωτηρίας, πολύ έξυπνο αυτό !!!)
Δείχνει ότι καταλαβαίνει τι της λέμε αλλά δεν θέλει να υποχωρήσει
- Θα πάω τιμωρία
Ώρα για δραστικά μέτρα. Πιο γρήγορες σκέψεις. Εγώ είμαι αυτή που την παραχαιδεύω, εγώ είμαι ελαστική μαζί της, εγώ σε κάθε κλάμμα της, σε κάθε απαίτηση της υποχωρώ. Εγώ πρέπει να της δείξω ότι έχω και άλλες απαιτήσεις απο εκείνη πλέον.
- Σωτηρία η τιμωρία στο καρεκλάκι δεν έχει νόημα γιατί το θεωρείς αστείο. Υπάρχουν διάφορες τιμωρίες. Σήμερα λοιπόν θα κοιμηθείς χωρίς το ποντικάκι σου και αυτό θα είναι η τιμωρία σου.
ΠΑΝΙΚΟΟΟΟΣΣΣΣ
(Χωρίς το ποντικάκιιι;;; Χωρίς το βελουδένιο καφέ ποντικάκι με το ένα μεγάλο αυτί και το άλλο μικρό;;; Χωρίς το ποντικάκι που μου πήρε ο μπαμπάς;;;;; Χωρίς το ποντικάκι που μου παίζει η μαμά κουκλοθέατρο κάθε βράδυ και μου λέει πως μ αγαπάει;;;;)
Κλάμα. Και άλλο κλάμα. Πιο πολύ κλάμα.
- Όχι μωρό μου λυπάμαι. Θα κοιμηθείς χωρις αυτό επειδή δεν μας άκουσες.
Άρχισε να ζητάει τα άλλα της ζωάκια.
- Όχι Σωτηρία.
Κλάμα. Ασυναρτησίες. Άρχισε να ζητάει τα ζωάκια στο Αττικό πάρκο, την τούρτα των γενεθλίων της, τη γιαγιά της .....
Ουπς βρήκε μέσο για εκβιασμό
- Θέλω να παω στη γιαγιάαα μου (κλαίγοντας)
- Ωραία έλα να σε πάμε.
- Όχι όχι δεν θέλωωωω (και άλλο κλάμα)
- Μαμά φιλάκιιι
- Σου έδωσα ένα για καληνύχτα Σωτηρία. Δεν έχει άλλα φιλάκια σημέρα. Ήσουν ανυπάκουη.
Κλάμα.
Βγαίνουμε απο το δωμάτιο. Την αφήνουμε μόνη της να κλαίει.
- Φο βά μαι Φο βά μαι
Μπαίνω στο δωμάτιο της. Δεν έχεις λόγο να φοβάσαι. Είσαι σπίτι μας είσαι ασφαλής στο δωμάτιο σου.
- Μη φύ γεις μά κρι ά μου
Της χαιδεύω το πρόσωπο, της φιλάω τα δάκρυα.
- Δεν φεύγω μωρό μου. Είμαι στο δίπλα δωμάτιο αν με χρειαστείς. Δεν θα φύγουμε ποτέ απο δίπλα σου ακόμα και αν δεν μας βλέπεις.
Της δίνω την πιπίλα της για παρηγοριά (χαμογελάει, κλείνει τα ματάκια της και κοιμάται - επιτέλους)
Ξύπνησε στις 6 το πρωί.
- Μα μά ;;;;
Τρέχω στο δωμάτιο της
- Ναι αγάπη μου;
- Δεν είμαι τιμωρία; (Ερώτηση με απορία και έτοιμη να βάλει τα κλάμματα)
- Όχι μωρό μου. Τελείωσε η τιμωρία.
- Θέλω το ποντικάκι
Και έτσι βούτηξε το ποντικάκι απο το μεγάλο αυτί και κοιμήθηκε στο μεγάλο κρεββάτι αγκαλιά με τον μπαμπά μέχρι τις 9. Η μαμά κατέγραψε για την ιστορία το περιστατικό και έχει να δηλώσει πως:
ΤIMORIA SUCKS
22.3.09
ΦΡΕΝΟΟΟ PLSSSS
10 χτες το βράδυ
- Σωτηρία πάμε να κοιμηθούμε;
-Ναααιιι !!!!
(τι είπε;;; Ναι;;;; Όχι γκρίνιες, όχι κλάμματα, όχι ζεν σελο να κοιμηθώ;;;; Οκ μάλλον είναι πολύ κουρασμένη)
Ανεβαίνουμε επάνω.
- Έλα μωρό μου να ετοιμαστούμε
- Μαμά θα κοιμηθώ στο κρεββάτι μου.
- Τι; θέλεις να κοιμηθείς μόνη σου στο δωμάτιο σου;
- Ναι μαμά.
- Εντάξει. Έλα να σου βάλω πυτζαμούλες.
- Μπορώ μόνη μου μαμά.
(Αποκλείεται δεν τα ακούω εγώ αυτά σήμερα, όλα μαζί....)
Κάθεται στο κρεββάτι της, το δικό της κρεβάτι, στο δωμάτιο της, το δικό της δωμάτιο και βγάζει τις μπότες της, τις κάλτσες της, βάζει τις κάλτσες στις μπότες και αρχίζει να ξεντύνεται. Εγώ παρατηρητής στην πόρτα, κοιτάζω το πλάσμα που γέννησα και για μια στιγμή δεν αναγνωρίζω το κοριτσάκι που βλέπω. Τρία χρόνια τώρα ταίζω, ντύνω, φροντίζω, μεγαλώνω το μωρό μου, αναπνέω απο την ανάσα της και της δίνω την δική μου. Και τώρα το δικό μου μωρό μου δηλώνει ορθά κοφτά "μεγάλωσα". Και δεν είναι πια το δικό μου μωρό. Αυτοπροσδιορίζεται, χρειάζεται τον χώρο της και τον διεκδικεί. Απλά, ήρεμα, χωρίς εντάσεις, απο την μια μέρα στην άλλη ... "μεγάλωσα". Και εγώ που θέλω να την κρατήσω για πάντα μωρό μου, πρέπει να κάνω πίσω. Κάνω πίσω και ας ματώνει η καρδιά μου γιατί τελικά εγώ δεν ήμουν έτοιμη να μεγαλώσει η Σωτηρία.
Βάζει τις πυτζάμες της, παίρνει αγκαλιά το ποντικάκι της και ξαπλώνει.
- Θέλεις την πιπίλα σου;
- Όχι μαμά χαλάει τα δόντια.
(Σωτηρία φρέεεεενοοοο, δυο σε ένα είναι πολύ για την μανούλα αγάπη μου και πως να αντέξει!!! - έτσι νόμιζα δηλαδή γιατί ήρθε και το τελειωτικό χτύπημα)
Φιλάκι Καληνύχτα μωρό μου σ΄αγαπώ. Και εγώ σ αγαπώ μαμά καληνύχτα.
Φεύγω και ακούω μια φωνούλα
- Μαμάαααα (Περιμένω να ακούσω μην φεύγεις)
- Ναι μωρό μου
- Κλείσε την πόρτα !!!
Υ.Γ. Η αυτονομία της κράτησε μέχρι τις 3 το πρωί όπου ήρθε και χώθηκε στο κρεββάτι μας αλλά σήμερα το πρωί δήλωσε πως απόψε θα κοιμηθεί όλο το βράδυ στο δωμάτιο της και πως δεν θέλει πια το γάλα της με μπιμπερό γιατί αυτό είναι για μωρά !!!!
Άντε να προσαρμοστεί τώρα η μάνα στα νέα δεδομένα .......
- Σωτηρία πάμε να κοιμηθούμε;
-Ναααιιι !!!!
(τι είπε;;; Ναι;;;; Όχι γκρίνιες, όχι κλάμματα, όχι ζεν σελο να κοιμηθώ;;;; Οκ μάλλον είναι πολύ κουρασμένη)
Ανεβαίνουμε επάνω.
- Έλα μωρό μου να ετοιμαστούμε
- Μαμά θα κοιμηθώ στο κρεββάτι μου.
- Τι; θέλεις να κοιμηθείς μόνη σου στο δωμάτιο σου;
- Ναι μαμά.
- Εντάξει. Έλα να σου βάλω πυτζαμούλες.
- Μπορώ μόνη μου μαμά.
(Αποκλείεται δεν τα ακούω εγώ αυτά σήμερα, όλα μαζί....)
Κάθεται στο κρεββάτι της, το δικό της κρεβάτι, στο δωμάτιο της, το δικό της δωμάτιο και βγάζει τις μπότες της, τις κάλτσες της, βάζει τις κάλτσες στις μπότες και αρχίζει να ξεντύνεται. Εγώ παρατηρητής στην πόρτα, κοιτάζω το πλάσμα που γέννησα και για μια στιγμή δεν αναγνωρίζω το κοριτσάκι που βλέπω. Τρία χρόνια τώρα ταίζω, ντύνω, φροντίζω, μεγαλώνω το μωρό μου, αναπνέω απο την ανάσα της και της δίνω την δική μου. Και τώρα το δικό μου μωρό μου δηλώνει ορθά κοφτά "μεγάλωσα". Και δεν είναι πια το δικό μου μωρό. Αυτοπροσδιορίζεται, χρειάζεται τον χώρο της και τον διεκδικεί. Απλά, ήρεμα, χωρίς εντάσεις, απο την μια μέρα στην άλλη ... "μεγάλωσα". Και εγώ που θέλω να την κρατήσω για πάντα μωρό μου, πρέπει να κάνω πίσω. Κάνω πίσω και ας ματώνει η καρδιά μου γιατί τελικά εγώ δεν ήμουν έτοιμη να μεγαλώσει η Σωτηρία.
Βάζει τις πυτζάμες της, παίρνει αγκαλιά το ποντικάκι της και ξαπλώνει.
- Θέλεις την πιπίλα σου;
- Όχι μαμά χαλάει τα δόντια.
(Σωτηρία φρέεεεενοοοο, δυο σε ένα είναι πολύ για την μανούλα αγάπη μου και πως να αντέξει!!! - έτσι νόμιζα δηλαδή γιατί ήρθε και το τελειωτικό χτύπημα)
Φιλάκι Καληνύχτα μωρό μου σ΄αγαπώ. Και εγώ σ αγαπώ μαμά καληνύχτα.
Φεύγω και ακούω μια φωνούλα
- Μαμάαααα (Περιμένω να ακούσω μην φεύγεις)
- Ναι μωρό μου
- Κλείσε την πόρτα !!!
Υ.Γ. Η αυτονομία της κράτησε μέχρι τις 3 το πρωί όπου ήρθε και χώθηκε στο κρεββάτι μας αλλά σήμερα το πρωί δήλωσε πως απόψε θα κοιμηθεί όλο το βράδυ στο δωμάτιο της και πως δεν θέλει πια το γάλα της με μπιμπερό γιατί αυτό είναι για μωρά !!!!
Άντε να προσαρμοστεί τώρα η μάνα στα νέα δεδομένα .......
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)